In 1992 wordt het Nederlands Blok opgericht in een poging om alle extreem-rechtse partijen in Nederland te verenigen. Vreeswijk is nauw betrokken bij de oprichting, maar blijft lid van de CD. Janmaat is het niet eens met deze dubbelfunctie en royeert Vreeswijk. Hij probeert nog terug te komen via een kort geding, maar dat verliest hij. Hierna neemt hij het Nederlands Blok langzaam maar zeker over. In 1994 wordt hij voorzitter en benoemt zijn vrouw als secretaris. De rest van de bestuursleden worden weggewerkt en tot 1998 zijn beide echtlieden de enige bestuurders. 

Na deze wending wordt het Blok een persoonlijk project van hem, waarin hij de absolute alleenheerser is. Dit heeft tot gevolg dat de partij praktisch alleen in zijn woonplaats Utrecht enige achterban heeft. Toch weet Vreeswijk zich sinds deze tijd gesteund door het Vlaams Blok, die in hem om volstrekt onduidelijke redenen een bruikbare contactpersoon zien. In 1996 mag hij een Vlaams Blok-bijeenkomst zelfs op video toespreken. In 1998 wordt Vreeswijk voor de derde maal in de Utrechtse raad gekozen. 

De afgelopen jaren probeert het Nederlands Blok in een aantal steden zieltjes te winnen door via de stichtingen Appèl Bestrijding Criminaliteit (ABC) en Utrechts Herstel tendentieuze enquêtes te verspreiden. In deze enquêtes worden pogingen gedaan om criminaliteit en gevoelens van onveiligheid aan de aanwezigheid van migranten te koppelen. Irene Vreeswijk heeft de 'onderzoeksleiding' van deze enquêtes. 

In 1994 is hij lijsttrekker bij de verkiezingen en wordt hij met twee andere CD'ers gekozen in de gemeenteraad. Lang blijft hij niet voor de CD in de raad zitten, want na zes maanden stapt hij over naar het Nederlands Blok. Janmaat is hier zo boos over dat hij in het ledenblad van de CD de telefoonnummers van Morren thuis en op zijn werk publiceert met een oproep om hem op te bellen. In 1998 wordt hij niet herkozen voor de gemeenteraad. 

De Ondersteuners 
De meeste kandidaten zetten ook meteen een ondersteunende handtekening voor de partij. Omdat zeven van hen dit niet doen moeten er nog wat extra Blokkers de gang naar het gemeentehuis maken. Dit levert voor Vreeswijk en consorten ook geen problemen op en uiteindelijk staan er 39 handtekeningen onder de lijst. 

Van de zestien handtekeningzetters die geen kandidaat zijn waren er acht al bekend. Twaalf komen er weer uit de stad Utrecht, twee uit Soesterberg, één uit Baarn en één uit Soest. Omdat er amper bekende rechts-extremisten op de lijsten staan komt de gedachte van ronselpraktijken boven drijven. Het lijkt ons echter onwaarschijnlijk dat er ook op de kandidatenlijst 'gekochte' namen zullen prijken. Bij de handtekeningzetters is ook geen aanleiding te vinden die een vermoeden tot ronselpraktijken geeft. Mogelijk heeft Vreeswijk bewust bekende figuren van de lijsten geweerd om zijn partij een netter imago te geven. Wil hij echt bereiken dat zijn partij als een fatsoenlijke rechtse partij gezien wordt dan zal hij toch veel meer moeten veranderen. Op de afgekeurde lijst in Friesland staan wel allerlei omstreden figuren en de vooringenomen enquêtes die de partij de laatste jaren in diverse steden verspreidt heeft blijven het extreem-rechtse imago van de partij telkens weer bevestigen.