In de kroeg werd bier gedronken en voor overlast gezorgd. Daarop werd aan een deel van de groep verteld dat ze de kroeg moesten verlaten. Buiten ging het drinken door, totdat twee mannen, waarvan een van Ethiopische afkomst de kroeg bezochten. Die twee mannen kregen allerhande racistische verwensingen en bedreigingen naar hun hoofd. Na verloop van tijd verlieten zij de kroeg. De zwarte man wachtte bij zijn auto op de vriend, toen drie van de vier Nederlandse nazi's hem aanvielen. Daarbij nam Van Opstal (130 kilo zwaar) het initiatief. Zijn vriend hoorde het hulpgeroep van het slachtoffer, pakte twee stokken van een braakliggend terreintje en kwam hem te hulp. Gezamenlijk wisten zij de aanvallers daarna weg te jagen. Daarbij kreeg Van Opstal twee klappen op zijn hoofd. Robin van Opstal stapte vervolgens in zijn Mazda 626 en reed een van de twee mannen opzettelijk aan. Die raakte licht gewond. De andere man sloeg de achterruit van de auto van Van Opstal kapot.
Daarna ging van Opstal naar een regionaal ziekenhuis om zich aan zijn bloedende hoofd te laten behandelen. Dat leverde hem twee hechtingen op. In het ziekenhuis arresteerde de Duitse politie drie van de vier mannen, Ed Polman ontsprong de dans. 

Arris de Bruin en Arjen van Asselt kwamen na een dag weer vrij. Robin van Opstal moest echter blijven zitten tot zijn proces. Dat is niet zo verwonderlijk, na een dergelijke actie. Maar zijn moeder zag dat toch iets anders. Zij vertelde het Rotterdams Dagblad over de gebeurtenissen: ,,Buiten zijn ze door een allochtoon uitgedaagd. Daar gingen ze niet op in, maar vervolgens kwam er een grote groep die het drietal aanviel. Hij (Robin, red.) is in z’n auto gevlucht en wilde wegrijden. Daarbij raakte hij een paar bloembakken. Achteraf hoorde hij dat ook een van de aanvallers is geraakt'' en “Mijn zoon is helemaal niet gewelddadig. Hij vecht nooit.'' Om steun te zoeken voor haar zoon schreef ze verder brieven aan Geert Wilders en Rita Verdonk.

Moeder Van Opstal kent het karakter van haar zoon kennelijk slecht. Van Opstal werd op 9 maart in ieder geval door de rechtbank van Dortmund veroordeeld, twee jaar voorwaardelijk cel, 2000 euro boete en twee jaar ontzegging van de rijbevoegdheid. Hij kon dezelfde dag nog de gevangenis verlaten. Overigens was de rechtbank wel overtuigd van de opzet en van de racistische motieven van Van Opstal. Belangrijk daarbij was de verklaring van Arjen van Asselt dat de groep regelmatig op “negerjacht” ging.  De rechter liet Van Opstal bij zijn verooreling weten: "Het zag er zo makkelijk uit voor u, om die kleine "neger" in elkaar te slaan, een lesje te leren, hem op te jagen. Maar u had niet op zijn vriend gerekend, die hem te hulp schoot, en op de moed van beide mannen. Het gevolg is op uw hoofd zichtbaar, en ik zou willen zeggen: God zij dank. Dat is het nadeel van een kaalgeschoren hoofd, de huid wordt niet door haar beschermd. Wie zich zoals u gedraagt verdient een pak rammel. Eigenlijk was het nog te weinig. Dat hoort u in de BRD achterwege te laten. De tijd dat types als u het voor het zeggen hadden is voorbij en deze rechtbank zal er aan meehelpen dat dat zo blijft. Ga terug naar Nederland en kom hier nooit meer terug."
 
De rechtbank gaf hem, ondanks de ernst van de zaak, dus een relatief lichte straf. De reden voor deze strafmaat lag vooral in zijn blanco strafblad. Als er besloten was om een van de andere drie te vervolgen had dat wel wat anders gelegen.

Arris de Bruin bijvoorbeeld heeft de afgelopen jaren een indrukwekkend strafdossier opgebouwd. In 1998 werd hij met een groep skinheads opgepakt die met wapens een groep jongeren stond op te wachten in een metrostation. 

Na een NVU-demonstratie in 2002 bracht De Bruin een mededemonstrant weg naar Leiden, waar in de omgeving van het station de jacht werd geopend op allochtonen. Uiteindelijk werden twee mannen in elkaar geschopt door het groepje, waarna ook De Bruin werd gearresteerd (#1). Hij werd echter niet vervolgd voor deze zaak. Bij de verkiezingen die vlak na deze demonstratie plaatsvonden, hing hij een spandoek uit zijn raam met de tekst “Erwache”. De politie vond vervolgens allerlei nazitroep bij hem. In 2004 organiseerde de NVU nog een feestje voor hem nadat hij vier maanden celstraf had uitgezeten. De Bruin steekt zijn sympathieën ook niet onder stoelen of banken; zijn kleren zitten onder de nazi-emblemen en op zijn lichaam zijn allerlei nazitatoeages aangebracht, waaronder een groot hakenkruis op zijn rug.

Ook Ed Polman is vaak met justitie in aanraking gekomen. Een korte samenvatting: In 1995 werd hij veroordeeld wegens deelname aan een illegale demonstratie in Zevenaar. In de jaren daarna was hij erg actief bij diverse fascistische groepen. Ook was hij regelmatig betrokken bij racistische vechtpartijen. Zo organiseerde hij in 1995 op de geboortedag van Hitler een “negerjacht” in Rotterdam, die op een fiasco uitliep. 

In 1996 werd na een congres van de CP’86 een passerende allochtoon mishandeld. Een van de instigatoren was Polman. In 2000 werd hij in Rotterdam gearresteerd na mishandeling van een agent. Hij sloeg met een bierfles op zijn hoofd. Na de moord op Fortuyn zat Polman enige tijd in voorarrest. Justitie verdacht hem ervan een wraakaanslag te willen plegen op een linkse politicus.

Arjen van Asselt is tot op heden wat minder de weg kwijt geraakt dan de andere twee. Hij is, voor zover wij weten, een keer eerder gearresteerd in extreemrechtse context. Hij was met een groep activisten van Stormfront Nederland in Den Haag betrokken bij een incident, waarbij een allochtone man werd neergestoken.