Odal-Aktiekomitee
Een snel groeiende jongerenorganisaties die geen directe verbanden met het Vlaams Blok onderhoudt is het Odal-Aktiekomitee dat vanaf 1995 actief is. Wanneer de maoïstische Partij van de Arbeid (PvdA) dat jaar de Yzertoren in Diksmuide wil bezoeken sticht een aantal Vlaamse fascisten de gelegenheidsgroep Odal-Aktiekomitee om dit bezoek te voorkomen. Enkele tientallen activisten blokkeren de toegang voor de PvdA-leden. Het blijft echter niet bij dit ene initiatief en het Aktiekomitee krijgt vanaf 1997 vaste vorm na een demonstratie in Brugge onder dezelfde naam. Het laat van zich horen door het houden van kleine demonstraties met radicale eisen. Bij de actie in Diksmuide schreef het Aktiekomitee al dat de actie is gevoerd "Omdat de plaats van een nationalistische militant altijd daar is, waar hij de strijd tegen het linkse gespuis kan aanbinden." 

Dit uitgangspunt wordt een leidraad in het bestaan van het Odal-Aktiekomitee dat een zeer duidelijke anti-houding aanneemt: anti-links, anti-buitenlanders, anti-Amerika en vooral anti-Vlaams Blok. Bij haar oprichting verklaart het Komitee: "Eerst en vooral zijn wij nationalisten. Dat wil natuurlijk zeggen dat wij geen vijanden hebben in onze eigen kamp. Maar dat laat niet toe dat sommigen eender wat zeggen, schrijven of doen... tegen ons. Als sommige zogenaamde nationalisten, die niet meer durven het systeem of de linksen te bestrijden, niets meer te doen hebben dan ons aan te vallen moeten ze zich eraan verwachten dat wij zullen terugslaan. Een gewaarschuwd man..."
 

  In augustus 1995 laat het Komitee voor het eerst van zich horen wanneer zij in Diksmuide een kranslegging van de linkse PvdA willen voorkomen. 
In maart 1997 organiseert het Odal-Aktiekomitee een tegenbetoging tegen een demonstratie van de anti-fascistische organisatie Blokbusters. Er zijn ongeveer honderd fascisten aanwezig. 
Op 11 november 1997 organiseert het Odal-Aktiekomitee een demonstratie voor eerherstel van vrijwilligers van de Waffen-SS. De datum is niet toevallig gekozen: in België is 11 november een nationale feestdag vanwege het einde van de Eerste Wereldoorlog. Er lopen ongeveer 40 types mee. In eerste instantie houdt de politie de demonstratie tegen, maar geeft later toch toestemming om door te lopen. 
In januari 1998 wil het Komitee een Europees jongerencongres houden in Hemiksem (onder de rook van Antwerpen). De bedoeling is dat er jonge nazi's uit diverse landen overleggen over gezamenlijke activiteiten zoals jaarlijkse Rudolf Hess-mars. De bijeenkomst wordt door de burgemeester verboden en men trekt naar het centrum van Antwerpen, waar een korte demonstratie wordt gehouden. Er zijn nazi's uit België, Nederland en Duitsland aanwezig. Enkele maanden later worden huizen van mensen uit Hemiksem die tegen de bijeenkomst geageerd hebben beklad en met stenen bekogeld. Ook het huis van een Hemiksemse Vlaams Blokker wordt beklad met een jodenster en de kreet 'Jude', omdat hij zich uit had gesproken tegen de bijeenkomst. 
In maart 1998 houdt het Odal-Aktiekomitee onder de naam "Anti-Zionistische Aktie" een demonstratie in Brussel tegen het Amerikaans imperialisme en het militair optreden tegen Irak. Op de terugweg worden negen Nederlanders door de Rijkswacht gearresteerd wegens verboden wapenbezit. 
In april 1998 verstoort men een bijeenkomst van een aan het Vlaams Blok gelieerde Brusselse organisatie. Men stelde vragen over de pro-joodse lijn van het Vlaams Blok. 
In juni 1998 is er een bijeenkomst in Brugge. Er wordt onder andere geld ingezameld voor een Duits steuncomité voor extreem-rechtse gevangenen. Naast Kris Berteryan en Bert Eriksson is ANS-leider Eite Homan één van de sprekers. 
In juli 1998 doet het Odal-Aktiekomitee mee met een demonstratie in Heerlen, Nederland. Het betrof een actie voorafgaande aan de jaarlijkse Hess-herdenking in Duitsland. De politie greep in en nam pamfletten en spandoeken in beslag. 
In september 1998 houdt men een demonstratie in Brugge tegen migranten-stemrecht, waarover een politieke discussie wordt gevoerd in België. 

Ten tweede heeft het Komitee sinds 1996 goede contacten met het Nederlandse ANS. In augustus van dat jaar vertrokken een aantal Nederlanders naar Duitsland om daar mee te doen aan verboden Rudolf Hess-marsen. Nadat zij in België drie kameraden, waaronder Chris Berteryan, hadden opgepikt werd het hele gezelschap op de Frans-Duitse grens gearresteerd. Sinds die actie zijn het Odal Aktiekomitee en het ANS zo goed als onafscheidelijk. 

Het Odal Aktiekomitee lijkt op het eerste gezicht een gat in de markt te vormen aan de uiterst rechtervleugel van de Vlaamse Politiek. Toch moet zij het zonder al te veel steun of aanhang in België doen. Met name de rancuneuze houding richting Vlaams Blok is hier debet aan. Verder zullen het totaal gebrek aan ideologie en de contacten met Waalse nazi's hen ook niet in dank worden afgenomen. Door haar radicale racisme, haar anti-semitisme en haar gewelddadig optreden is het echter van belang een oogje in het zeil te houden.