| Mei 1999 |
| Op 17 mei 1999 spreekt Hak Ja Han Moon op een bijeenkomst van de Familiefederatie voor Wereldvrede en Eenwording in Scheveningen. Mevrouw Moon is de voorzitter van de Vrouwenfederatie voor Wereldvrede en maakt momenteel een spreekbeurten-tournee over de hele wereld. |
 |
Deze, bij het grote publiek nauwelijks bekende federaties, zijn dochterorganisaties van de Moonsekte (in Nederland ook wel Verenigingskerk genoemd en wereldwijd Unification Church). Mevrouw Moon heeft met haar echtgenoot Sun Myung Moon de leiding over deze wereldwijde sekte. Binnen de Moonsekte wordt hun huwelijk gezien als de volmaakte vereniging van het ware echtpaar. Samen vormen zij het startpunt voor de nieuwe wereld. Aanhangers beschouwen Moon en zijn vrouw als de Ware Ouders (True Parents). In tegenstelling tot Adam en Eva, de valse ouders, die door van de verboden vrucht te snoepen de complete mensheid met zonde besmet hebben. Het echtpaar Moon bepaalt de partnerkeuze voor de massale huwelijkssluitingen tussen de sekteleden. |
|
|
| In Frankrijk betaalde de rijke Moonsekte grote geldbedragen aan het Front National (FN) van Jean-Marie le Pen om een vertegenwoordiger van de sekte, Gustave Pordéa, op een verkiesbare plaats op de kandidatenlijst voor het Europese Parlement te krijgen. Het zou om een bedrag van $500.000 gegaan zijn. Deze opzet lukte en Pordéa werd in 1984 europarlementariër. Een ander sektelid, Pierre Ceyrac, kwam medio jaren tachtig voor het FN in het Franse parlement. Hij is dan leider van de Franse afdeling van de Moonsekte en zit later ook in het Europese Parlement voor het Front (tot 1994). De vooraanstaande Moonie dr. Roger Johnstone werd lid van het uitvoerend comité van het FN. Tot 1994 was hij daarnaast adjunct-secretaris-generaal van Eurorechts, een extreem-rechtse fractie in het Europees Parlement waar onder andere FN, Vlaams Blok en de Duitse Republikaner deel van uit maakten. | 
Jean-Marie Le Pen |
| In Duitsland is er ook een directer contact tussen de radicale Republikaner
en de Moonsekte. Zo bezochten de landelijke voorzitter van de Republikaner,
dr. Ute Witt, en zijn voorganger prof. Klaus Weinschenk in 1988 een bijeenkomst
van Causa International, de politieke arm van de sekte. In de jaren negentig
is één van de Duitse leidsters van de Moonsekte, Ursula Saniewski
hoofd van de afdeling Europese aangelegenheden van de Republikaner en medewerkster
van de Eurorechts-fractie.
Ook in andere landen in de wereld heeft de sekte van dergelijke omstreden contacten. In Zuid- Afrika werd Clive Derby-Lewis veroordeeld wegens betrokkenheid bij de moord op ANC- leider Chris Hani. Derby-Lewis was leider van de Republic Unity Movement of South Africa, een afdeling van de sekte. Daarnaast was hij ook voorzitter van de Britse tak van de Western Goals, een ultra-conservatieve organisatie die intensieve betrekkingen met de Moonsekte onderhield. Derby-Lewis was eind jaren tachtig parlementslid voor de Conservatieve Partij van Zuid-Afrika en staat bekend als een uiterst reactionaire racist. Begin jaren negentig was hij nog bestuurslid van de hierboven al genoemde ‘World League for Freedom and Democracy' waarin de Moonsekte ook weer een vette vinger in de pap heeft. |
 |
In de Verenigde Staten heeft de sekte contacten tot in de hoogste regionen. Vooral de Republikeinen kunnen zich goed vinden in het ultra-conservatieve gedachtegoed. Hun komende presidentskandidaat Pat Buchanan was een tijdje columnist van de Washington Times, een uiterst rechtse krant die volledig in handen is van de sekte. Buchanan heeft zich de afgelopen jaren laten kennen als een zeer rechtse Republikein. Regelmatig sprak hij zich tegen immigratie en abortus uit. Buchanan is dan ook populair bij extreem-rechtse christenen en zelfs het fascistische NSDAP/AO-blad ‘The New Order' plaatste in 1996 een juichend artikel over hem. |
| De Moonsekte nam het ook op voor Richard Nixon nadat deze door de Watergate-affaire
het veld moest ruimen. Onder het motto ‘God needs Nixon' organiseerde de
sekte een campagne voor hem. Pat Buchanan was toen tekstschrijver voor
Nixon.
Voormalig president George Bush ging nog verder in zijn steun. In 1997 noemt hij Sun Myung Moon ‘een man met visie' op een seminar van de Moonsekte in Argentinië waar hij spreker was. Het jaar daarvoor was Bush spreker op het oprichtingscongres van ‘The Family Federation for World Peace and Unification', één van de vele dochterorganisaties van de sekte. (Naar verluidt zou de Moonsekte circa 600 dochter- of mantelorganisaties kennen.) Hierna liet Bush zich een miljoen dollar betalen voor een lezingentournee door Japan, in het kielzog van Hak Ja Han Moon. Ook top-Republikein Jack Kemp liet zich medio jaren negentig voor een lezingencyclus door de sekte betalen. Pas na wanhopige oproepen van ouders die hun kinderen aan de sekte verloren hadden, beloofde Kemp hiermee te stoppen. "Met hun optreden versterken de prominenten de geloofwaardigheid van de sekte", aldus één van de ouders. George Bush nam niet eens de moeite om op deze kritiek te antwoorden. Het voormalige hoofd van de Amerikaanse militaire inlichtingendienst DIA (Defense Intelligence Agency) generaal Daniël O'Graham, was lid van de Raad van Bestuur van de politieke arm van de Moonsekte ‘Causa International' en voorzitter van de landelijke WACL- afdeling. Daarnaast was hij adviseur van president Ronald Reagan en zijn minister van Defensie Casper Weinberger, waarmee hij een zeer invloedrijke positie innam. Ook interessant om in dit verband te noemen is William E. Simon, minister van financiën onder Nixon en Ford. Hij was bestuurslid van het Nicaragua Freedom Fund (NFF), ook weer een Moonsektedochter. Dit NFF was een van de organisaties die de rechtse Contra-rebellen in Nigaragua van geld voorzag. |
| De afgelopen jaren heeft de Moonsekte met wisselend succes getracht haar invloed in de voormalige Sovjet Unie en Latijns-Amerika te vergroten. In Latijns-Amerika investeren ze honderden miljoenen in kranten, onroerend goed en bedrijven. Volgens critici wil de sekte Latijns-Amerika als springplank gebruiken naar wereldhegemonie. Dit gaat echter niet altijd even vlekkeloos. | 
Het 'Ware Echtpaar' in volle glorie |
| In Venezuela wordt de Moonsekte in augustus 1997 verboden. Vooral de
wijze waarop men jonge kandidaat-leden onder druk zette om hun familie
te verlaten en te trouwen met sekteleden die door Moon toegewezen waren
speelde hierbij een belangrijke rol. Ook in Honduras en El Salvador stuitten
de Moon-missionarissen op veel weerstand. In landen als Uruguay, Argentinië
en Brazilië gaat het hen echter gemakkelijker af. In Uruguay investeerde
Moon vele honderden miljoenen guldens in onder andere een bank, een krant
en het enige vijfsterrenhotel van het land. Vanwege de opvallende aanwezigheid
van de sekte in Uruguay stellen inwoners van de hoofdstad Montevideo in
1997 gekscherend voor de naam van hun stad in Moontevideo te veranderen.
In Groot-Brittannië bleek in de jaren tachtig dat enkele adviseurs van Margaret Thatcher, alsook een parlementslid van haar Conservatieve Partij, lid waren van het Global Economic Action Institute van de Moonsekte. En top-Tory Edward Heath was in 1996 nog aanwezig bij het hierboven al genoemde oprichtingscongres van ‘The Family Federation for World Peace and Unification'. Als laatste persoon in internationaal verband willen we hier Ryoichi Sasakawa noemen. Zijn Sasakawa Peace Foundation doneerde medio jaren negentig een bedrag van 1 miljoen gulden aan de Rijksuniversiteit Utrecht. De reden hiervoor zou een bijdrage aan de wereldvrede zijn want ‘The world is one family', aldus de Foundation. Er ontstaat enige consternatie hierover omdat Sasakawa, die overigens kort daarvoor kwam te overlijden, een van de rijkste fascisten ter wereld was. Wegens zijn oorlogsmisdaden zat hij na de Tweede Wereldoorlog enige jaren in de cel. Hij zou goede banden gehad hebben met de Yakuza (Japanse maffia) en was ook een belangrijke financier van de Moonsekte. In Japan was hij een belangrijke machtsfactor in de landelijke politiek en met name in de regerende Liberale Democratische Partij. |
| Nederland
Contacten met extreem-rechtse partijen ontstonden begin jaren zeventig ook in Nederland. Onder de naam Internationale Federatie voor de Overwinning op het Communisme (IFOC), werkte de sekte samen met de dan nog jonge Nederlandse Volks Unie (NVU), de partij die later berucht werd onder de leiding van Joop Glimmerveen. Die contacten resulteerden in een zetel voor de federatie in het centraal comité van de NVU. De plaats werd in 1971 ingenomen door Teddy Verheyen, het toenmalige hoofd van de sekte in Nederland. |
Joop Glimmerveen |
| In november 1980 verschenen twee volstrekt kritiekloze interviews in het blad van de Moonsekte, Doorbraak. Eentje was met het bestuur van de Nederlandse Christen Democraten (NCD), een kleine extreem-rechtse splinter, de andere met Henry Brookman, als vertegenwoordiger van de Centrumpartij. In het blad verschenen in die tijd (Doorbraak verschijnt niet meer), regelmatig artikelen van NCD-bestuurslid Winand Leschot. In die artikelen wees hij onder meer op de gevaren die volgens hem de wereld bedreigen: "het verbreken van gezinsbanden, de roep om baas te zijn in eigen buik, grote milieuvervuiling en schijndemocratisering, armoede, onwetendheid, voedseltekorten, immoraliteit, stakingen, opstanden, oorlogsdreiging enz. enz.". Als oplossing droeg hij de partij Leefbaar Nederland aan. Voor deze partij werd dan ook regelmatig propaganda gemaakt. In 1981 deed deze partij, met Leschot als lijsttrekker, mee aan de Kamerverkiezingen. Een groot aantal Moonies steunde Leefbaar Nederland hier in. Het partijtje ging later samenwerken met de Rooms Katholieke Partij Nederland van Klaas Beuker, waarvoor Leschot bij de volgende Kamerverkiezingen, in 1982 alweer, kandidaat stond. Nog later gingen Leefbaar Nederland en Leschot over naar de Burgerpartij voor Recht en Veiligheid, een inmiddels opgeheven bundeling van allerlei kleine extreem-rechtse splinters. Onder deze partijtjes onder meer Binding Rechts, God Met Ons en het fascistische Neerlands Herstel van wijlen Joop Zwart. |
 |
Doorbraak biedt begin jaren tachtig wel vaker een onthullend zicht op de contacten van de sekte. Zo laat de omstreden Mellie Uyldert zich in juli 1980 door het blad interviewen. Maar ook met prominente Nederlanders zoals ex-Tweede Kamerlid voor D'66 mr. dr. M. Imkamp en de latere staatssecretaris van Onderwijs Gerard van Leijenhorst van het CDA verschijnen interviews in het blad. Waarschijnlijk speelt hier ook de onbekendheid met de sekte een rol. Omdat de Moonsekte met haar vele mantelorganisaties een onoverzichtelijk spinneweb vormt en zich daarnaast wil profileren met respectabele mensen, die liefst op hoge posities zitten, kom je af en toe dit soort namen tegen. Zo werd CDA-Tweede Kamerlid Gerrit Terpstra in 1997 aangekondigd als spreker bij de Verenigingskerk terwijl hij amper op de hoogte was wat voor vlees hij in de kuip had. |
| Eind 1983 organiseerde de Nederlandse afdeling van de sekte een serie
bijeenkomsten met sprekers. Een van deze sprekers was Jan Mostard, een
‘historicus' die ook sprak voor het OSL en goede banden met de weduwe Rost
van Tonningen had. Hij werd uitgenodigd voor het vieren van zonnewendefeesten
bij haar in de achtertuin. Ook schreef hij regelmatig in Doorbraak en adverteerde
daarin met rondreizen, waarvoor hij reisleider was.
Een andere spreker bij de Verenigingskerk was Frans Naerebout. Hij schreef jarenlang in Doorbraak (hij had daar onder meer een schaakrubriek). Naerebout was vanaf 1971 een paar jaar lid van de NVU, is later overgestapt naar de Centrumpartij en nog later naar de Centrumdemocraten van Hans Janmaat. Begin jaren tachtig financierde de Moonsekte via hem de Centrumpartij. Naerebout was ook een van de medeoprichters van het Consortium de Levensboom van de weduwe Rost van Tonningen en onderhield (hij overleed in 1991) een goede band met haar. |
| Door het overlijden van een aantal van deze mensen raakte de Verenigingskerk vanaf half 1984 in de vergetelheid. Pas eind 1988 kwam daar verandering in als Wim Koetsier het roer overneemt. Koetsier kwam in contact met de Centrumpartij en later met de Centrumdemocraten. "Ik had in ons blad Doorbraak een artikel over ze geschreven", legt hij uit. "Hun leus ‘Niet links en niet rechts' sprak me wel aan. | 
Hans Janmaat |
| We zoeken met alle politieke partijen contact en de Centrumpartij reageerde toen". In 1989 regelde Koetsier het geldbedrag dat de CD nodig had om aan de Kamerverkiezingen mee te doen (ƒ 19.000,-). Dit geld werd via de Franse tak van de Moonsekte gefourneerd, na bemiddeling van Koetsier. Als dank daarvoor (De CD kwam terug in de Tweede Kamer) kreeg Koetsier in de zomer van 1989 een baantje aangeboden op het partijbureau van de CD. Daar schreef hij, volgens eigen zeggen de bladen van de CD vol: "Voor mijn salaris, maar ook omdat de Kerk en de partij duidelijk dezelfde ideeën hebben over het herstel van de morele waarden. Onze gemeenschappelijke factor is het centrum, links en rechts bij elkaar brengen. Dat is het geestelijk gedachtegoed van de Kerk, daarom voelen wij ons verwant aan de Centrumdemocraten", aldus Koetsier. Verder verklaarde hij; "natuurlijk het gezinsleven; dat vindt de CD ook heel belangrijk. En de eigen cultuur. Die moet behouden blijven. Niet elke cultuur is eender. Het ene volk is beschaafder dan het andere volk. Dat mag je niet zeggen, want dat is discriminatie, maar het is natuurlijk wel zo." Koetsier wordt hoofdredacteur van het partijblad CD-Actueel, bestuurslid van de CD- kring Amsterdam en bestuurslid van een tweetal CD-stichtingen, het wetenschappelijk bureau de Thomas Hobbes Stichting en het Oost-Europa instituut Karthago of Stichting Karel de Grote. (Janmaat koos voor deze naam omdat Karel de Grote de Turken uit Europa verjaagd heeft). |
Wim Koetsier |
Koetsier gebruikte deze stichtingen weer om gelden proberen terug te sluizen naar de Moonsekte. Beide stichtingen kregen subsidie van het Ministerie van Binnenlandse Zaken. In 1994 publiceerde de Thomas Hobbes Stichting een rapport over AIDS, geschreven door de sekteleden Roger Johnstone en Jan Knappert. Dit rapport, 33 pagina's in een groot lettertype, dat door AIDS-deskundigen werd neergesabeld als klingklare onzin, leverde de auteurs een vergoeding op van ƒ 20.000,-. In 1995 schreef Jan Knappert een rapport over minderheden in Nederland. Dit 32 pagina's tellende rapport gaat voor ruim de helft over de Islam en leverde de auteur ook ƒ 20.000,- op. Al is de doelstelling van de Thomas Hobbes Stichting het uitvoeren van ‘wetenschappelijk onderzoek', aan beide onderzoeken is weinig wetenschappelijks te ontdekken. |
| Dat vond het Ministerie ook en op grond daarvan is een groot deel van
dit subsidiegeld niet uitgekeerd. De Karel de Grotestichting werd door
Koetsier gebruikt om een conferentie van een dekmantel van de Moonsekte,
de Professors World Peace Academy (PWPA) te financieren. Deze conferentie
werd van 21 tot 25 september 1990 in Warschau gehouden. Koetsier hoopte
via de CD ruim ƒ 50.000,- te kunnen leveren. Tot op heden heeft het Ministerie
nog geen cent hiervan betaald, als gevolg van de zo goed als ontbrekende
verantwoording en de niet in de subsidierichtlijnen passende activiteiten.
Wel werd er een stafmedewerker Oost-Europa betaald, die de contacten moest
onderhouden met de Bulgaarse Nationaal-Revolutionaire Partij. Deze partij
is extreem-rechts te noemen (partijfunctionarissen lopen in zwarte uniformen
en partijleider Ivan Georgiev streeft naar een groot Bulgaars rijk). De
medewerker is de al eerder genoemde Roger Johnstone. Hij kreeg daar in
1995 en 1996 ook nog eens bijna ƒ 20.000,- voor.
Koetsier is overigens niet de enige Moonie die de CD actief steunt. (hij deed dat in 1998 nog steeds), ook het sektelid Wim Westerbeek uit Breda is een bekende bij de CD. In 1996 tekende hij voor deelname van de CD aan de raadsverkiezingen in zijn woonplaats. Verder is bijvoorbeeld van het voormalige Amstelveense CD-gemeenteraadslid Derk Boonstra bekend dat hij tot begin jaren tachtig actief in de Verenigingskerk was en verklaart zijn plaatsgenoot en mede-CD'er B. Mulder in 1994 ook wel interesse in de sekte te hebben. |
 |
De CD-leiders Hans Janmaat en Wil Schuurman zelf waren in november 1993 aanwezig op een bijeenkomst van de Vrouwen Federatie voor Wereldvrede in het Kurhaus in Den Haag. Hier was Hak Ja Han Moon toen ook de spreekster voor een publiek van zo'n 300 mensen. De CD'ers waren op speciaal verzoek van Wim Koetsier aanwezig. |
| Bij aanvang werden welkomsbrieven voorgelezen van minister Hedy d'Ancona
en premier Ruud Lubbers. Later verklaarden hun woordvoerders niet op de
hoogte te zijn geweest van de achtergrond van de Vrouwen Federatie, al
vermoedden de ambtenaren van d'Ancona, ondanks het briefpapier van de Verenigde
Naties met adhesiebetuiging van Bush, wel kwade trouw. Door een communicatiefout
was er daarna toch een welkomstbrief geschreven.
Ook nodigde de Federatie hier diverse prominenten uit, waarvan enkelen acte de présence gaven. De conservatieve bisschop Bomers van Haarlem bijvoorbeeld, was absoluut niet enthousiast over de avond. Na de speech van mevrouw Moon verliet hij de zaal. ‘Ongelooflijk, ik vond het theologisch schokkend', verklaarde hij later, ‘Ik was gewaarschuwd maar wilde niet op informatie van anderen afgaan. Het schokte me dat vele rooms-katholieken en protestanten hier op gronden van sympathie aanwezig zijn. Ik heb geweigerd voor ze te bidden, zoals mij gevraagd is'. Drs. Piet Roos uit Leeuwarden bleef uit nieuwsgierigheid tot het eind van de avond. Ook de besloten bijeenkomst van de Moonsekte woonde hij bij. Het geheel had volgens hem een ‘ontzettend Koreaans-nationalistisch en anti-semitisch karakter'. Hij zegt: ‘Sun Myung Moon werd gelijkgesteld met Goliath, de Filistijnse reus die Israël, dus de joden, uit het door God beloofde land wilde jagen. In de bijbel won David de strijd van Goliath, maar Moon wil die strijd opnieuw aanbinden. Het ideaalbeeld van de Moonies is een theocratie die Europa, Azië en Afrika zal beslaan met als middelpunt Korea. Korea "zal worden tot het derde Israël". |
 terug naar overzicht
organisaties |
 |